"Zaduszki"

Władysław Broniewski


W dniu Zaduszek,
W czas jesieni,
Odwiedzamy bliskich groby,
Zapalamy zasmuceni
Małe lampki - znak żałoby.
Światła cmentarz rozjaśniły,
Że aż łuna bije w dali,
Lecz i takie są mogiły,
Gdzie nikt lampki nie zapali.
Jest taki dzień w roku
Kiedy refleksja w serce się wkrada,
deszczowy zazwyczaj i zimny
dzień
... 1 - go listopada.
To taki czas zadumy,
modlitwy nad zmarłych duszami .
Choć Ich już nie ma wśród nas
kochamy nadal, więc pamiętamy.
Patrzę na płomień tlący się w zniczu.
Smutek i żal się we mnie budzi.
Spoglądam w niebo i zadaję pytanie:
" Dlaczego Boże, zabierasz dobrych ludzi?"
Zabierasz tych, co mają serca szlachetne
.
A ci bez niego po ziemi stąpają,
Dlaczego śmierć musi rozdzielać tych
którzy tak bardzo się kochają.
Kiedy już opuszczam bramy cmentarza.
..
zmarłe dusze żegnam powoli...
Nie proszę Boga o życie , ale mam nadzieję...
że za rok tu przyjść mi pozwoli...
Ludzie umierają
Pozostaje tylko rozpacz i smutek
Pozostają tylko wspomnienia i myśli o nich
Często zastanawiamy się, dlaczego właśnie teraz odeszli
Przecież byli dobrzy dla innych
Często myślimy, po co teraz żyć, gdy ich nie ma tutaj
Może spotkamy ich w niebie?
Tylko, co teraz?
Łzy same lecą,
Próbujemy zapomnieć lecz nie udaje nam się.
Wciąż zamyśleni,
Wciąż zapłakani,
Wciąż smutni.
Ale oni są w niebie,
Tam, gdzie jest lepiej niż na Ziemi.
Opiekują się nami,
Tylko że ich nie widzimy
Oni nie pozwolą zrobić nam krzywdy,
Bo oni są
Aniołami!
Zapalam znicz i patrzę
Jak rozpala się płomień,
A razem z tym płomykiem
Przychodzą setki wspomnień…
Maleńki płomyk w zniczu tli się.
Zanim człowiek na wieczność zaśnie,
Tak jak iskra w sercu
Tli się, coraz słabiej, gaśnie…
Każdy znicz na grobie
To jedna dusza, która tęskni.
Wspomnienia, które nosi w sobie
Słowa, które w gardle więzną…
Bliscy odchodzą w pamięci kolejny raz
Na wieczny sen,
Na wieczny czas…
Wszystko na świecie prędko przeminie,
Płomienie zgasną, woda przepłynie,
Przeminie radość i to, co boli,
Czasy nieszczęścia i czasy niedoli.
Minęło szczęście, przeszło cierpienie,
A pozostało tylko wspomnienie...
Czasem odchodzą nasze anioły...
i nagle w miejscu staje czas...
a z nimi cząstka nas odchodzi
i wielki smutek marszczy twarz

Czasem na chwilę gaśnie słońce
duszę wypełnia gęsty mrok
nikną nadzieje i marzenia
i w pustce ginie tęskny wzrok

Czasem odchodzą dobrzy ludzie
co nam pomogli w życiu wiele
i próżno wtedy pytać Boga
czemu odchodzą przyjaciele

Lecz oni ciągle przecież żywi
nadal wytrwale są wśród nas
ich dusze przy nas pozostały
tylko ich ciała zabrał czas.

Wszystko na świecie prędko przeminie,
Płomienie zgasną, woda przepłynie,
Przeminie radość i to, co boli,
Czasy nieszczęścia i czasy niedoli.
Minęło szczęście, przeszło cierpienie,
A pozostało tylko wspomnienie...
Spoczywaj w Bogu i pomóż przetrwać rozłąkę
z Tobą swoim Bilskim i Przyjaciołom.

Spoczywaj w Pokoju!