„Odszedłeś cicho i bez pożegnania, 

jak ten co nie chce swym odejściem smucić, 

jak ten co wierzy w chwili rozstania, że niebawem ... wróci.”

Oni nie odeszli,

oni są z nami,

głęboko w naszych sercach schowani .

Póki żyjemy oni są wokół,

tylko,

że poza zasięgiem wzroku.

Ludzie umierają
Pozostaje tylko rozpacz i smutek
Pozostają tylko wspomnienia i myśli o nich
Często zastanawiamy się, dlaczego właśnie teraz odeszli
Przecież byli dobrzy dla innych
Często myślimy, po co teraz żyć, gdy ich nie ma tutaj
Może spotkamy ich w niebie?
Tylko, co teraz?
Łzy same lecą,
Próbujemy zapomnieć lecz nie udaje nam się.
Wciąż zamyśleni,
Wciąż zapłakani,
Wciąż smutni.
Ale oni są w niebie,
Tam, gdzie jest lepiej niż na Ziemi.
Opiekują się nami,
Tylko że ich nie widzimy
Oni nie pozwolą zrobić nam krzywdy,
Bo oni są Aniołami!

Zapalam znicz i patrzę
Jak rozpala się płomień,
A razem z tym płomykiem
Przychodzą setki wspomnień…
Maleńki płomyk w zniczu tli się.
Zanim człowiek na wieczność zaśnie,
Tak jak iskra w sercu
Tli się, coraz słabiej, gaśnie…
Każdy znicz na grobie
To jedna dusza, która tęskni.
Wspomnienia, które nosi w sobie
Słowa, które w gardle więzną…
Bliscy odchodzą w pamięci kolejny raz
Na wieczny sen,
Na wieczny czas…

Wszystko na świecie prędko przeminie,
Płomienie zgasną, woda przepłynie,
Przeminie radość i to, co boli,
Czasy nieszczęścia i czasy niedoli.
Minęło szczęście, przeszło cierpienie,
A pozostało tylko wspomnienie...

Czasem odchodzą nasze anioły...
i nagle w miejscu staje czas...
a z nimi cząstka nas odchodzi
i wielki smutek marszczy twarz

Czasem na chwilę gaśnie słońce
duszę wypełnia gęsty mrok
nikną nadzieje i marzenia
i w pustce ginie tęskny wzrok

Czasem odchodzą dobrzy ludzie
co nam pomogli w życiu wiele
i próżno wtedy pytać Boga
czemu odchodzą przyjaciele

Lecz oni ciągle przecież żywi
nadal wytrwale są wśród nas
ich dusze przy nas pozostały
tylko ich ciała zabrał czas.